Akromegalia

Akromegalia występuje zwykle między 20—30 rokiem życia. W tym czasie chorzy skarżą się często na bóle członków, na bóle głowy, dość wcześnie u kobiet znika miesiączka; uwagę otoczenia zaczyna zwracać coraz wyraźniejsze zgrubienie rysów twarzy. Uwydatniają się szczególnie nos, podbródek, a także i policzki, grubieją także łuki oczu. Wyraz twarzy jest przygnębiony, smutny,- co odpowiada psychicznemu nastro. jowi chorych. Zgrubieniu ulega nietylko język, ale i całe podniebienie miękkie, a także struny głosowe. Wywołać to może trudności przy połykaniu spowodu powiększenia całego miękkiego podniebienia i migdałków; występuje zmiana głosu, który się pogłębia. Charakterystycznym zmianom rysów twarzy towarzyszą równie charakterystyczne zmiany kończyn. Zmiany te dotyczą szczególnie palców rąk i nóg, zmniejszają się zaś w kierunku dłoni i kostek, przedramienia i podudzia, które, choć mogą być również nieco powiększone, nie zwracają jednak szczególnej uwagi swetra wymiarami. Gruczolaki te mają najczęściej powstawać z komórek kwasochlonnych, spostrzegano jednak gruczolaki, pochodzące z innych komórek .przedniego płata przysadki. Przyczyny, wywołujące zmiany przysadki, nie są dokładnie znane. Z jednej strony mogą być one natury fizjologicznej, tak np. w ciąży występuje powiększenie przedniego płata przysadki, któremu towarzyszą wyraźne zmiany akromegaliczne; cechy akromegaliczne wystąpić mogą także w okresie dojrzewania. Z drugiej strony przyczyną zmian przysadki mogą być urazy, zakażenia. .Wzajemny stosunek gruczołów o wydzielaniu wewnętrznem, w szczególności fcastępczy wpływ przysadki na kme gruczoły, tłumaczy te przypadki akromegalji, które się rozwijają w następstwie sztucznego wyjałowienia lub też po operacji w chorobie Basedowa, Wreszcie konstytucjonalne podłoże odgrywa prawdopodobnie *olę-u*ycb chorych, u których cierpienie występuje rodzinnie, albo też w przypadkach, w których u członków tych samych rodzin stwierdza się inne zaburzenia wydzielania wewnętrznego, szczególnie wzrost olbrzymi.